วันนี้โทรหาแม่กะป๊า บอกเรื่องจะย้ายบ้าน โดนเทศน์ทั้งคู่เลย เฮ้อออออ ทำไมฟังกันเฉยๆไม่ได้อ่ะ ทำไมต้องชิงโวยวายแล้วก็บ่นกันก่อนด้วย ไม่ใช่จะไม่รู้นะว่าต้องระวังตัวยังไง ต้องดูแลตัวเองยังไง แต่เวลาโทรไปแล้วโดนบ่นทันทีที่เล่าอะไรให้ฟังอ่ะ... มันก็เหนื่อยนะ บางทีมนก็ทำให้รู้สึกว่า... ตัดสินใจเองไปเลยดีมั้ย... เพราะปรึกษาไปยังไงก็ต้องถูกบ่น ยังไงเราก็คงจะคิดอะไรไม่เป็นในสายตาเค้า... เฮ้อออออออ ช่างน่าเหนื่อยใจจริงๆเลยน้า~~

ในห้องที่เรียนอยู่ตอนนี้ มีคนเกาหลีทั้งหมด 15 คน คนไทย 1 คน และก็อาจารย์ญี่ปุ่นอีก 1 คน แต่การเป็นคนไทยคนเดียวมันก็ไม่แย่หรอก เพราะเวลาเรียนมันก็ไม่จำเป็นต้องนั่งเมาท์ภาษาไทยกับใคร นั่งเขียนนั่งจดมีเพื่อนซ้อมพูดด้วย เท่านั้นก็พอแล้วล่ะ แต่ปัญหาที่มันน่าคาใจอยู่ตอนนี้ คือบางทีเราไม่เข้าใจเพื่อนเกาหลีของเรา เรารู้สึกเหมือนเค้าอยากรู้จักเรา แต่บางทีก็รู้สึกว่าเค้าอยากให้เราสนใจเค้า แบบอยู่ๆก็หันมาถามว่ามี myspace มั้ย พอเราบอกว่าไม่มี เค้าก็บอกว่าเค้ามีนะ แล้วก็เขียนที่อยู่โฮมเพจให้เรา แต่พอเราบอกว่าเราเล่นบลอคของไทย พี่แกก็ไม่สนใจ เราก็เลยค่อนข้างมึนว่าคนๆนี้เค้าอยากเป็นเพื่อนเราแน่เหรอ... เค้าสนใจที่จะคบกับเราแน่รึเปล่าน้า หรือเราแค่คิดมากไป...

กับคนอื่นๆ บางคนก็อยากจะคุยกับเรา แต่ด้วยความสามารถทางภาษา ที่เราไม่เข้าใจภาษาเกาหลี เค้าไม่เข้าใจภาษาอังกฤษกับไทย และภาษาญี่ปุ่นของทั้งเราและเค้าก็ยังห่วยอยู่ ทำให้การสนธนามันเหนื่อยมากเลย แบบรู้สึกได้ว่าต่างคนต่างอยากคุยกันอ่ะ แต่มันไม่รู้วิธีพูด สมมุตว่าอยากพูดเรื่องคัตตุน...

เรา : ชอบคัตตุนมั้ย
เค้า : อื้อ ชอบๆ (โชว์รูปคาเมะ)
เรา : อ๊ะ คนนี้ชั้นก็ชอบ แต่คนที่ชั้นชอบที่สุดคืออุเอดะ
เค้า :อ๋อ...
เรา : ตอนนี้คิดถึงจินเนอะ
เค้า : อื้อ
เรา : จินร้องเพลงเพราะสุดในคัตตุนแล้วเนอะ
เค้า : อื้อ

มันก็จะออกมาประมาณนี้ แบบคนนึงก็พูดได้แต่อะไรเบสิคๆ อีกคนก็ไม่รู้จะตอบยังไงนอกจากเออออ อยากจะออกความเห็นแต่บางทีก็คิดศัพท์ไม่ออก อะไรเงี้ยอ่ะ อยากเป็นเพื่อนกันนะ แต่กว่าจะคุยกันได้นี่เหนื่อยยิ่งนัก T^T พระเจ้า... อยากเข้าใจภาษาเกาหลีจังเลยอ่ะ จะได้เป็นเพื่อนกับคนน่ารักคนนี้ได้...

เฮ้อออออออออออออ เราอยากหาคนที่เราอยู่ด้วยแล้วสบายใจแบบจริงจังที่นี่ให้เจอเร็วๆจังนะ แจนก็เหมือนกำลังค่อยๆห่างไป... แอมก็มีแฟน เพื่อนคนอื่นๆก็อยู่ไทย พวกเพื่อนๆที่เป็นคนไทยที่นี่ก็ยังไม่รู้นิสัยใจคอกันดี และเราก็ยังไม่วางใจที่จะคุยเปิดอกอะไรกับใครด้วย... บางทีมันก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันน้า... ที่วันๆนึงจะต้องมาคอยโอนอ่อนตามคนอื่นไปเรื่อยๆแบบนี้น่ะ...

อยากจะเก่งภาษาให้มากกว่านี้เร็วๆจัง และก็อยากให้ญี่ปุ่นเลิกหนาวซะทีด้วย บางทีเดินๆไปโดนลมพัดใส่หน้านี่หนาวจนอยากร้องไห้เลยนะ เพราะมันน่ารำคาญอ่ะ... ฮืออออออออออออ ถ้ามีแฟนก็ดีดิ เราจะได้เดินจับมือกัน.......... /////////////////////////

ข้างบนนั่นออกแนวไร้สาระ เราว่าเราไปนอนดีกว่า หนาวมือแล้วด้วยละ

P.S I'm such aselfish person because i'm happy that at least you are ok...