คริสมาสครั้งแรกที่ญี่ปุ่น... ธนิดาทำงานจนขาลาก หึหึหึ -- --;;; มันน่าจดจำแปลกๆนะเนี่ยยยยยยย
เมื่อคืนเราทำงานแทนเพื่อนตั้งแต่บ่ายสามจนถึงห้าทุ่ม แต่ตอนสามทุ่มโออิชิก็ส่งแมสเซจเข้ามา บอกว่าทำงานเสร็จแล้วให้โทรหาหน่อย เราก็งงๆว่าจะให้โทรหาทำไม พอเสร็จงาน โทรไป โออิชิก็บอกว่าเดี๋ยวไปเที่ยวกันเถอะ คริสมาสอีฟทั้งที ไอ้เราที่ไม่ได้มีแพลนอะไรจะทำหลังกลับบ้านก็เลยตอบตกลงไป และก็โชคดี... ได้ไปเที่ยวกะทาเคปง~~
ทีแรกโออิชิบอกว่าจะไปเที่ยวกัน เราก็เข้าใจว่าคงจะไปนั่งดริงค์รึเปล่า แต่ว่าไม่เลย... ที่ไปทำกันก็คือไปเล่นไพ่นกกระจอก เหอๆ เราไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะได้เข้ามาในร้านไพ่นกกระจอกแบบนี้ด้วย รึสึกเหมือนเข้าไปเล่นการพนัน แต่มันไม่ใช่ฟีลนั้นล่ะ
ไพ่นกกระจอกในความเข้าใจของเราก็คือการพนัน แต่ที่เพื่อนเราเล่นกันคือการเล่นเอาสนุก แบบไม่มีเงิน ความจริงคือเค้าจะคิดเงินกับคนแพ้คนชนะก็ได้ แต่เพราะทุกคนแค่อยากเล่นกันสนุกๆ ก็เลยไม่มีการเสียเงิน แต่ถึงจะยังงั้นก็ตาม เราก็ไม่ค่อยรู้สึกอยากจะทำความเข้าใจเกมส์นี้เพื่อที่จะได้เล่นกับทุกคนได้เท่าไหร่ (ถึงจะแกล้งทำเป็นถามนู่นถามนี่ทาเคปงเพื่อตีซี้ไปหน่อยก็ตามเถอะน้า)
สำหรับคนญี่ปุ่น การเล่นไพ่นกกระจอกก็คงจะเหมือนกับที่คนไทยชอบเล่นไพ่ล่ะนะ เราเห็นทาเคปงเล่นเมื่อวานแล้วก็รู้สึกว่าเค้ามีประสบการณ์ในการเล่นเกมส์นี้โชกโชนเหลือหลาย จัดเรียงตัวไพ่ได้แบบรัวน่ากลัวมาก แถมยังพูดแต่ชื่อวิธีเรียงยากๆอะไรไม่รู้เต็มไปหมด อยากจะเข้าใจนะ แต่พอเจอศัพท์ที่ไม่เข้าใจหลายๆคำติดกันเข้า ธนิดาที่ทำงานมาเกือบแปดชม.ก็เริ่มง่วงขึ้นมา เราก็เลยแต่นั่งกินขนมกับดื่มนมดูทาเคปงเล่นกับคนอื่นๆเค้าไป
หลังจากเล่นไพ่นกกระจอกกันเสร็จ ทุกคนก็ไปต่อกันที่คาราโอเกะ สิ่งที่ทำเรากรี๊ดก็คือเราได้ฟังทาเคปงร้องเพลง ส่วนเรื่องที่ทำเราจี๊ดคือน้องสาหร่อยน่ารำคาญอ่ะ (น้องสาหร่ายชื่อจริงคือโนริจัง เป็นคนไต้หวันที่เคยทำงานที่ Pepper Lunch แล้ววันนั้นเค้ามาเที่ยวแถวคาวาซากิพอดี เลยได้มาด้วยกัน) เราไม่ถูกนิสัยกับคนที่เข้ากับคนได้ง่ายเกินไป แบบเดินเจอคนไม่รู้จักก็ตะโกนบอกเค้าว่า Merry Christmas อะไรเงี้ย ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าบรรยากาศมันพาไป แต่เราก็แอบรู้สึกรำคาญขึ้นมาตงิดๆไม่ได้
แล้วในคาราโอเกะน่ะ เวลาที่มีคนร้อง คนอื่นที่อยู่ในห้องจริงๆแล้วควรทำตัวยังไงเหรอ จากที่เราเคยไปมาบ่อยๆ ทุกคนจะนั่งฟังคนที่กำลังร้อง ไม่ก็กดหาเพลงของตัวเอง คุยกันมั่งในเรื่องที่ทุกคนเข้าใจ มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นใช่มั้ย แต่น้องสาหร่าย เธอพูดแต่ภาษาจีนกับวันชิน แถมยังคุยเสียงดังสู้เสียงคนร้องแบบไม่สนใจเลยว่าเค้ากำลังร้องเพลงอยู่ เราไม่รู้ว่ามันเป็นการเสียมารยาทมั้ยแต่สำหรับเรา เราไม่ชอบคนที่ทำแบบนี้โดยไม่คิดอะไร แบบชั้นอยากพูด ชั้นก็จะพูด อะไรแบบนั้น
หลังจากนี้ถ้าที่ Pepper Lunch มีการนัดเที่ยวนู่นเที่ยวนี่ เราก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปกับพวกเค้าอีกดีมั้ยนะ เราอยากจะเที่ยวกับทาเคปง แต่ถ้าต้องเจอน้องสาหร่ายอีกเราก็คงจะต้องคิดหนักหน่อยนึงล่ะ
หลังจากร้องเกะเสร็จก็เป็นเวลาเกือบหกโมง แต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เรามาถึงบ้านตอนหกโมงกว่า ส่งแมซเสจหาทาเคปงเสร็จเราก็นอนทันทีเพราะคิดว่าจะตื่นมาเตรียมตัวไปงานแฟนมีทตอนสิบเอ็ดโมง
แต่... เราก็ตื่นไม่ไหว มันไม่ใช่เพราะง่วงจัดอย่างเดียว แต่เราไม่ได้มีความรู้สึกอยากไปงานแฟนมีทนี้เท่าไหร่ ถึงจะจ่ายเงินค่าตั๋วไปแล้ว ถึงจะเป็นวงที่ชอบ แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกอยากไปเลย สงสัยคงเป็นเพราะตอนนี้ไม่มีเงิน แล้วของที่ขายหน้างานมีแต่อะไรแพงๆด้วยมั้ง สำหรับเราตอนนี้เรามีของอย่างอื่นที่อยากซื้อ มีของที่อยากจะใช้เงินจ่ายมากกว่าของหน้างานแบบนี้ เราก็เลยคิดว่าไปแล้วเราก็คงจะรู้สึกไม่ดี เพราะงั้นก็เลยไม่ได้ไป ไม่อยากจะเหนื่อยกับการเดินทางไปมาเพราะตอนเย็นก็ต้องทำงานอยู่ดี
ถึงมันจะดูน่าเสียดาย แต่เราก็รู้สึกดีที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองสบายใจล่ะ
พรุ่งนี้... ไปเที่ยวกับซุงเจ... จะออกมาเป็นยังไงกันน้า... แต่ที่แน่ๆก็คือเราคงจะตื่นเต้นเวอร์ๆแหงๆ ฮ่าๆๆ จะแต่งตัวยังไงไปดีนะเนี่ย แต่อย่างแรกเลยก็คือตอนนี้เราต้องนอนแล้ว ไม่งั้นพรุ่งนี้เราคงหน้าโทรมเป็นแพนด้าแหงๆ -- --;;;;
